مقدمه: بسیاری از ساختارهای درون جمجمه در روند پاتوفیزیولوژیک میگرن در گیرند و عصب تری ژمینال عمده ترین آنهاست. به منظور تعیین اثرات بلوک عصب پس سری بزرگ و مقایسه آن با تاثیرات پیش گیرانه داروهای خوراکی ضد میگرن این مطالعه را ترتیب داده ایم.
روش: با استفاده از یک مطالعه متقاطع دو سویه کور در یک گروه از بیماران بلوک عصب پس سری بزرگ با بوپیواکائین نیم درصد و در گروه دیگر نورتریپتیلین تجویز شد. اثرات بالینی این دو روش درمانی به صورت سوبژکتیو و از طریق مقیاس تحلیل درد (فرکانس و مدت و شدت حملات میگرن) طی سه ماه اول پس از درمان سنجیده شد و نتایج آن از لحاظ آماری ما بین دو گروه مورد استفاده قرار گرفت.
یافته ها: سی بیمار از طریق بلوک عصب با بوپیواکائین مورد درمان قرار گرفتند و اثرات سودمند معنی داری از لحاظ تاثیرات درمانی آن بر فرکانس و مدت و شدت حملات سردرد در مقایسه با سی و یک بیمار که با نورتریپتیلین درمان شده بودند حاصل گردید. (P<0.005).
نتیجه گیری: بلوک عصب پس سری بزرگ با بوپیواکائین تعداد حملات و مدت و شدت آنها را بیشتر و زودتر از نورتریپتیلین کاهش داد. در نتیجه از این روش درمانی می توان به عنوان انتخابی جایگزین در درمان پیشگیرانه میگرن خصوصاً در بیمارانی که توان تحمل اثرات جانبی داروهای خوراکی ضد میگرن را ندارند استفاده کرد.

اصطلاح میگرن از زمان جالینوس از واژه نامه Hemicrana برای توصیف اختلالی دوره ای شامل درد ضربانی در یک نیمه سر، استفراغ، فتوفوبیا، عود در فواصل منظم و بهبود در محیط تاریک و خواب آمده است. شیوع آن در زنان بیشتر و به صورت اتوزومال غالب است. با توجه به اینکه یکی از علل مهم آن استرسهای روانی یا بعضی شغلها می باشد و این موارد در جامعه ما رو به افزایش دارد شیوع میگرن هم در حال افزایش است. با توجه به عدم پاسخ مناسب به درمانهای دارویی موجود و افزایش ایدز و خطر عفونت استفاده از متد بدون عوارض جانبی و اقتصادی بودن از نظر هزینه ضروری به نظر می رسد.
اهداف کلی و اختصاصی: 1-دستیابی به یک روش مطمئن، بدون عارضه و موثر در درمان میگرن. 2-بررسی تاثیر درمانی الکتروآکوپانکچر از طریق نقاط گوش در کاهش شدت، فرکانس، دیوریشن حملات میگرن، 3-چگونگی استقبال بیماران میگرنی از TENSخانگی
سئوالات یا فرضیات پژوهشی: 1-استفاده از تحریکات الکتریکی در ناحیه گوش می تواند در کاهش شدت حملات میگرنی موثر باشد. 2-استفاده از تحریکات الکتریکی در ناحیه گوش می تواند در کاهش فرکانس حملات میگرنی موثر باشد. 3-استفاده از تحریکات الکتریکی در ناحیه گوش می تواند در کاهش دیوریشن، علائم همراه موثر باشد. 4-استفاده از تحریکات الکتریکی در ناحیه گوش می تواند میزان مصرف دارو را کاهش دهد.
روش اجرا به صورت خلاصه: از میان بیماران مراجعه کننده به درمانگاههای تخصصی اعصاب آن دسته از بیماران میگرنی که قبلاً تحت درمان دارویی قرار گرفته و متاسفانه پاسخ مناسبی دریافت نکرده اند توسط پزشک متخصص به کلینیک فیزیوتراپی ارجاع می شوند. 4 نقطه انتخابی در گوش توسط اپلیکاتورهای شبه هدفون روزانه به مدت 30 دقیقه طی 15 روز و همچنین هنگام بروز حملات تحریک می شوند. (پارامترهای مورد نظر جهت تحریک: دیوریشن 250M، فرکانس: HZ1-5 و شدت تحریک در حد احساس سوزنی) هر بیمار توسط پرسشنامه های تنظیم شده قبل از درمان، 15 روز بعد از شروع درمان و بعد از 2 ماه Follow up کنترل می شود.
شیوه های تجزیه و تحلیل یافته ها (آزمونهای آماری): متغیرهای مورد نظر شامل: شدت درد بیمار طبق VAS، فرکانس حملات میگرنی، میزان کاهش علائم همراه، کاهش مصرف دارو، میزان رضایت بیمار می باشد.

به واسطه شیوع بیماریهای عروقی مغز اگر بتوان با یک روش غیرتهاجمی و بی خطر عروق مغزی را در ناحیه گردن که محل اصلی پیدایش بیماری آترواسکروتیک عروق است مورد بررسی قرار دارد آنگاه می توان افراد در معرض خطر بروز حوادث عروقی مغز را شناسایی و اقدامات پیشگیری را شروع نمود.
هدف کلی: مقایسه مقدار جریان خون منشاء شریانهای مهره ای افراد علامت دار و بی علامت
هدف جزئی: تعیین مقدار جریان منشاء شریانهای مهره ای راست و چپ در افراد علامت دار و بی علامت
سئوالات پژوهشی با فرضیات: مقدار جریان خون منشاء شریانهای مهره افراد علامت دار و بی علامت متفاوت است.
روش اجرا به صورت خلاصه: تعداد 50 نفر بالای 50 سال بدون سابقه بیماری عروقی مغز به عنوان گروه شاهد و 50 بیمار با سابقه حادثه ایکمیک در محدوده شریانهای مهره ای بعنوان گروه بیمار در نظر گرفته می شوند سپس عروق مهره ای به روش داپلکس سونوگرافی بررسی شده و پس از شناسائی منشاء شریانهای مهره ای با استفاده از طیف داپلر آن مقدار جریان خون محل بوسیله دستگاه مشخص می گردد.
شیوه تجزیه و تحلیل یافته ها: با استفاده از آزمون آماری مقادیر جریان خون در دو گروه شاهد و بیمار مقایسه می شود.